Sieci radiowe

Segment lokalnych sieci bezprzewodowych WLAN został całkowicie zdominowany przez technologię IEEE 802.11.

Urządzenia zgodne z 802.11 pracują, w zależności od standardu, na częstotliwościach 2.4 GHz oraz 5 Ghz, osiągając przy tym prędkości maksymalne rzędu 54_Mb/s.

Według standardu zasięg tych sieci wynosi do 100 metrów w budynkach oraz do 300 metrów w przestrzeni otwartej. Ze względu na bardzo duże możliwości adaptacji do konkretnej sytuacji, sieci te posiadają bardzo wiele zastosowań. Najczęściej stanowią  rozszerzenie lokalnych sieci komputerowych opartych na instalacjach kablowych, służące zwiększeniu mobilności użytkowników lub  udostępnianiu bezprzewodowego internetu.
 
Komunikujące się urządzenia wysyłają i odbierają drogą radiową dane w postaci ciągów zer i jedynek. Nadajniki radiowe, używając różnego typu modulacji, przekształcają sygnał elektryczny na fale radiowe wychodzące z anteny. Sygnał ten, odpowiednio wytłumiony na skutek rozpraszania energii elektromagnetycznej w atmosferze, trafia do odbiornika, gdzie jest z powrotem zamieniany na sygnał elektryczny. Po odpowiednim wzmocnieniu następuje interpretacja przesyłanych danych.
 
Urządzeniem, które łączy sieć bezprzewodową z siecią kablową, jest punkt dostępowy AP (Access Point). Pojedynczy punkt dostępowy jest w stanie obsłużyć średnio ok. 25-30 użytkowników i pokryć obszar  o promieniu do 300 metrów. W zależności od wielkości i stopnia skomplikowania sieci stosuje się różne metody tworzenia sieci WLAN. Używa się dwóch różnych modeli: autonomicznego lub scentralizowanego.
 
Użytkownicy komputerów stacjonarnych i przenośnych łączą się z siecią za pomocą bezprzewodowych kart sieciowych na różnych złączach (PCI, USB, PCMCIA), natomiast mniejsze urządzenia dysponują zintegrowanymi modułami bezprzewodowymi. Bardzo ważnymi zagadnieniami z punktu widzenia użytkownika jest kompatybilność i bezpieczeństwo sieci WLAN.
 
Bezprzewodowy nośnik w postaci fal radiowych  posiada wiele pozytywnych cech. Oprócz mobilności i dużej skalowalności, sieci bezprzewodowe oferują elastyczność instalacji i pozwalają na budowę sieci tam, gdzie nie ma możliwości instalacji sieci przewodowej. 

 Bezpieczeństwo sieci standardu 802.11
 
 
Ważnym aspektem sieci 802.11 jest ich bezpieczeństwo. Założeniami wprowadzonej w roku 1999 metody WEP (Wired Equivalent Privacy), było, jak wskazuje nazwa, osiągnięcie prywatności, jaka występuje w sieciach przewodowych. Szybko się jednak okazało, że nośnik radiowy potrzebuje znacznie silniejszych sposobów na zapewnienie bezpieczeństwa.
 
WPA zawiera szereg ulepszeń w stosunku do WEP, w każdym z aspektów bezpieczeństwa. Dodatkowo, mimo większego zapotrzebowania na moc obliczeniową niż w przypadku WEP, nie wymaga wymiany dotychczasowych urządzeń, a jedynie uaktualnienia oprogramowania.
 
 Protokół 802.1X jest lekiem na wiele wad związanych z użyciem protokołu WEP. Wdrożenie struktury 802.1X do sieci 802.11 umożliwia zapewnienie większej kontroli nad siecią bezprzewodową, poprzez centralne uwierzytelnianie, identyfikację użytkownika oraz umożliwienie dynamicznego zarządzania kluczami.
Standard 802.11i, nazywany też WPA2 został ostatecznie ratyfikowany w roku 2004. Zawiera on wszystkie zalety WPA, a dodatkowo używa on znacznie silniejszego algorytmu szyfrowania AES (ang. Advanced Encryption Standard).
 
CCX
 
Program Cisco Compatible Extensions służy do określania urządzeń klienckich, które są kompatybilne z infrastrukturą bezprzewodową Cisco. Urządzenie zgodne z CCX wykorzystuje w pełni innowacje Cisco z zakresu bezpieczeństwa, mobilności, jakości usług i zarządzania siecią. Firma Intermec współpracuje z Cisco, aby zapewnić maksymalną kompatybilność urządzeń – urządzenia Intermeca posiadają certyfikaty CCX.

Dowiedz się więcej

Poleć znajomemu